Bülent ARASLI

Son zamanlarda bir dizi var revaçta olan: Umutsuz Ev Kadınları…

İzleyen her kadın, sanki sözleşmişçesine ‘Ay tıpkı bizim Meliha, kendimden bir şeyler buluyorum, aynı biz” nakaratlarını söylüyor.

Diziye bakarsak bu ülkedeki umutsuz tek vaka ‘kadınlar’!

Ya erkekler?

Biraz da Umutsuz ‘İş’ Adamlarını konuşsak…

Her gün ekmek parası için kapı kapı dolaşan, bir çoğu kaldırımlar konusunda uzman, evde bekleyen çocuğa mama ve bez derdindeki adamlar…

Bazıları KPSS ile kendini kurtarma peşinde, kimi de ticari hamlelerle kurtuluş yoluna çıkmakta.

Hepsinin bir hayali var: ‘Az konuşan bir kadın, iyi bir ev ve araba’…

Bir çoğu geçim derdinden dolayı aşkı ıskalamış; hesap kitap yapmaktan sinemaya, tiyatroya veya ailesiyle tatile dahi gidememiş.

Eve ekmek götürme kaygısından dolayı; küresel ısınma, hayvan hakları ve hatta kadın hakları hiçbirinin umurunda olmamış.

Şaşalı alışveriş merkezleri veya mağazalar onlar için sadece görsellikten ibaret!

Onlar fiyatları gösteren etiketlere, görmek için değil bakmak için bakar dururlar.

Genel ve yerel seçimler, bir çoğu için umutsuzluktur; çünkü gelenin gideni arattığı tecrübe edilmiştir.

Ya loto, ya da milli piyangodan para çıkarsa zenginleşeceklerdir.

Umutsuzluğun yanında yırtma duygusu da bedenlerini sarmıştır.

Aç insanın yarınını düşünemeyeceği felsefesiyle hiçbiri sorunlara kesin çözümden yana değildir.

Sistem bozukluğu ancak bir şeylerden şikayetçi olunca dile getirilir.

Tüm olumsuzluklara rağmen her 2 umutsuz iş adamı halinden memnundur.

SEVGİYLE KALIN…